jueves, 27 de diciembre de 2012

Coma un simple xogo, agochándose


Publish at Calameo or read more publications.




Esto é unha historia, como moitas outras acontecidas na España dos anos 30, inmersa na crueldade dunha guerra.
Ésta en concreto, trata dun rapaz, e as súas inquedanzas, tendo como escenario os montes de Galicia.
Pode ser tanto inventada, coma real.
Vós decidides

sábado, 24 de noviembre de 2012

Covas na Historia: ruta Ártraba


Dende hai pouco  reabriuse a ruta, utilizada antigamente, que vai dende a praia do Río de Meirás, ata a praia de  Ponzos de Covas

Os primeiros 1.200 metros discorren ata alcanzar o Alto de Campelo, próxima á coñecida praia de Campelo.
Esta parte foi utilizada durante moitos anos como vía de servizo polos militares que custodiaban as baterías defensivas ubicadas neste monte. 
No punto máis alto da Costa Ártabra, pódense ver as praias de Meirás e A Frouxeira, e algúns dos vales de Meirás e de Valdoviño, tamén  a praia de Campelo.
Dito sendeiro tambén pasa polo concello de Narón, caminando sobre o monte Esperón.

Dado que é un entorno con gran historia, conservánse os restos de antigas edificacións militares como túneles, barracones, asentamientos de cañones...
Durante todo a camiño podemos ver que está moi ven indicado mediante carteis.



Uns dos tramos finais, cuando se está chegando a Covas, en concreto á praia de Ponzos, que é onde finaliza a ruta, desemboca nunha antiga mina de ouro (última imaxe no clip de vídeo) con numerosas historias e lendas, que trouxeron consigo os irlandeses  no século XIX e comezos do XX. Pero esa historia... Aínda está por contar.








Ademáis conta con postos de información sobre as especies animais e vexetais e o punto onde te encontras.


 

                                            



Uns dos tramos finais, cuando se está chegando a Covas, en concreto á praia de Ponzos, que é onde finaliza a ruta, desemboca nunha antiga mina de ouro (última imaxe no clip de vídeo) con numerosas historias e lendas, que trouxeron consigo os irlandeses  no século XIX e comezos do XX. Pero esa historia... Aínda está por contar.


video










Covas na Historia: Santa Comba


A primeira constancia que se ten deste territorio é que foi de tipo castreño, coa súa orixe na Idade de Ferro, que abarca as tres últimas centurias antes de Cristo, onde o traballo metalúrxico, era unha das actividades que exercían as xentes de aquí.
Nun primeiro momento a superficie do xacimiento ocuparía dende a praia de Santa Comba ata Ponzos, debido ás súas características defensivas, gran diversidade de recursos naturais e alimenticios e un espazo ideal para o resguardo das súas embarcacións.
Pouco a pouco as forzas erosivas do mar irán separando o terreo ata convertelo en dúas illas, unha delas onde se encontra a actual ermita.
A actividade metalúrxica levada a cabo durante estes anos non sería posible sen a existencia duns fornos, cuxos restos foron encontrados hai pouco
A adicación a esta actividade, ven dada en parte polas reservas metalíferas no seu territorio, dende Valdoviño ata Covas, que ao longo da historia  se fixeron descubrimentos de útiles minerais.
A existencia de estas minas provocou unha forte atracción nos navegantes atlánticos e sobre todo mediterráneos, quenes non abandonarían estas rutas ata a conquista romana.
O asentamento sufre unha transformación coa aparición dun espacio exterior urbanizado entre ambos muros, máis unha renovación das estructuras domesticas, que á súa vez supón a destrucción da parte superior dos hornos, abandoados xa con anterioridade
Isto forma parte da última fase castreña.
A seguinte fase, pertence ao pleno dominio romano, é cando estas terras son explotadas para administrar os seus recursos para outros puntos romanos.
Sen embargo hay un tempo no que estes territorios  se abandonan
Tamén é moi posible que o asentamento de Santa Comba, non fose abandoado totalmente, dado que parece que foi un referente importante para a navegación na costa Ártabra
A última fase de ocupación relacionase coa etapa altomedieval.
Se señala a posibilidade da existencia dun monasterio fundado por monxes irlandeses no século VI en Santa Comba. Aos poucos anos tiraríase para construir a actual ermita.
Entre os restos encotrados das diferentes épocas destacan:
  • O conxunto cerámico romano: un recipiente de forma aberta, con os restos do asa. Este hallazgo se clasifica dentro do momento altoimperial.
  • Restos dos recursos alimenticios utilizados polos habitantes do xacimiento, na súa gran maioría son especies relacionadas co medio marino; espiñas de pescado e conchas de marisco
  • Tamén se recolleron restos óseos pertencentes a animales domésticos, sobre todo de ovellas e cabras


Lenda

A construcción de esta ermita está unida a unha serie de creencias relixiosas e supersticiosas, a lendas pasadas.
Se conta que Santa Comba, acompañada do seu fillo San Silvestre , veu cruzando o mar cun barco de pedra , ata chegar á Insua do Medio, illa onde hoxe en día se encontra a ermita.
A barca de pedra sería a que hoxe en día esta pousada sobre o chan deste lugar


Restauración

Durante o ano 2006 aparte das investigacións arquelóxicas, iníciase un proceso de restauracion da ermita.


Prensa

É evidente que este feito foi recollido polos xornais, xa que supoñía o descubrimento de elementos e historias de épocas lonxanas, e sen embargo pasaron desapercibidas aos nosos ollos durante centos de anos.
Eu decidín escoller a Voz de Galicia como fonte destas noticias.

















Agora aporto unhas imaxes onde se pode ver o proceso de restauración da ermita, máis o estudo arquelóxico,contando coa axuda dos veciños, ademáis do precioso enclave onde se sitúa este paraxe.




video

viernes, 23 de noviembre de 2012

Covas na Historia: turbas en Ponzos

Con esta entrada inicio un conxunto de mostras da Prehistoria do meu entorno, Covas.
Para min unha fermosa e pequena aldea, na que a súa beleza reside nas praias e paisaxes coa natureza ao seu máximo exponente

Fai un tempo foi sonada a noticia do descubrimento de restos prehistóricos.
Numerosos foron os artigos adicados a este tema, entre os cales eu escollín os da Voz de Galicia.






"A juzgar por su posición», el equipo de investigación  asegura que la turba de Covas es «de hace varios miles de años», cuando «el nivel del mar estaba donde hoy es agua profunda»
 Es como los bosques de la parte trasera de las lagunas de Doniños y A Frouxeira. Debajo de los árboles se genera un suelo negro. Así es como se forma la turba."
Las muestras pueden ayudar a hacer una importante composición del paisaje. Ha cambiado desde entonces, y hay especies que ahora están extinguidas en la zona. También podemos conocer como se adapta la vegetación a los cambios climáticos.
La flora aparecida indica que ha recibido agua continental y ha estado alejado del agua del mar. Teniendo en cuenta, también, que hace tan solo 35.000 años que en esas zonas había hienas, hipopótamos, bisontes, y el roble competía con el abedul y los pinos. La vegetación, la flora, la fauna... era todo completamente distinto.
Puede ser que estos resultados cubran algunos lapsus temporales de los que no se  tiene información.





El botánico Pablo Ramil espera que la turba hallada en Covas complemente información sobre el mismo periodo de tiempo que la turba hallada en Foz hace unos años.
«A día de hoy, Arealonga (turba de Foz), turbera parecida a la de Ponzos, de madera semifosilizada de madera"
La datación de esos restos se acerca a los 100.000 años, a comienzos de la era cuaternaria
 Estos vestigios se encontraron a más de dos metros bajo tierra. 
Se rocogieron muestras para ser analizadas en EEUU con las pruebas del carbono 14.
Han sido detectadas «especies coníferas y árboles caducifolios». Explica el investigador que «las especies mayoritarias se identifican por el análisis del polen o las maderas, incluso de las semillas»
Era imposible detectar la procedencia sin un análsis en el laboratorio ya que está en situacion de «turba», es decir, en fase de descomposición previa a su fosilización, no muestran una superficie carbonatada y sólida.
Incluso «puede que haya pequeños invertebrados» o algún tipo de organismos microscópicos de la época.





Expertos en geomorfología relacionan los acantilados desde el Ortegal hasta Covas con la última glaciación
Las costas del Ortegal y de Ferrolterra hablan por sí solas. Cuentan interesantes historias sobre el pasado lejano, sobre cómo era la franja ártabra en la época glaciar, 
Geografía Física de la Universidade de Santiago, iniciaron en el año 2007 un análisis del litoral gallego
Ese estudio cobra especial relevancia estos días para explicar un hallazgo  Se refiere al depósito de turba vegetal de la playa de Ponzos, descubierto gracias a la fuerte recesión de arena causada este año por la acción de las mareas en Covas.
La parte que está descubierta no es más que la punta del iceberg del depósito que se encuentra en una mayor profundidad.



Independentemente das noticias, parecíame interesante achegar unha visión máis persoal deste entorno.


video

martes, 23 de octubre de 2012

Un 21 de outubro


sábado, 13 de octubre de 2012

Galicia antes, durante e despois

Que é Galicia? Ou mellor dito, qué é ser galego? 
Todos sabemos que respondemos a uns tópicos, pero no fondo, en maior ou menor medida son certos.
Ser galego é ter sentimento, paixón, emocións que ás veces na nosa Historia empuxounos a loitar, a levantarnos.
Cantos poemas, reivindicativos, se escribiron para alentarnos; e esa reivindicación utilízase como necesidade; temos sede de alzar a nosa voz, sufrindo a eterna subyugación.
E agora? Agora tamén. Agora necesitamos unha Rosalía, un Curros e un Pondal; agora necesitamos Irmandades e xeracións, agora máis que nunca necesitamos unha forte moral, valentía, compromiso, pero ante todo con nós mesmos.
Cando se sinte un galego e porqué? Son preguntas que só poden ser respostadas por cada un.
Pero, e qué conleva hoxe en día selo? Non sentilo, senón selo por natureza.
Que é para España, Galicia?
Galicia é un lugar case "irmandado" cos portugueses, lugar onde chove moito e hai un bo marisco .É un paraíso climático para madrileños e demáis xentes do sur. Galicia é a escravizada imaxe do norte. É vella, é rural, é tradición, é verde, é tranquila.
Galicia non é "typical spanish"; non hay toros, paella nin calor, pero festa... festa sí.
E a ti? Para ti significa unha carga todo isto? Queremos cambiar?
A vergoña do galego sempre mezclada co orgullo, queremos, pero só a medias. Temos unha dualidade innata.
Pero a imaxe que damos non só está rexida polos valores tradicionais nun sentido ideolóxico. Agora, no mes de outubro, tamén podemos "decidir" quen queremos ser no presente. 
Quizás, os candidatos só pensen en conceptos políticos e económicos; pero o seu cargo representa moito máis: é a identificación de Galicia, a representación, e se ante todo tivesen claro isto como primeira responsabilidade, teríamos (teremos) outra consideración a todos os niveles.